Get Adobe Flash player
Home Badanie z kropli krwi Pasożyty Rodzaje pasożytów
Spis treści
Rodzaje
Tasiemiec bąblowcowy
Tasiemiec karłowaty
Tasiemiec uzbrojony
Tasiemiec nieuzbrojony
Fasciolopsis buski
Glista ludzka
Tęgoryjec dwunastnicy
Włosień kręty
Węgorek jelitowy
Owsik ludzki
Włosogłówka
Balantidioza
Pełzakowica
Przywry
Motyliczka wątrobowa
Wszystkie strony

 

Pasożyty możesz zobaczyć podczas Mikroskopowego Badania z Kropli Krwi 

 

Oczyszczanie organizmu z Pasożytów odbywa się przy pomocy unikalnych produktów zawierających naturalne składniki spełniające najwyższe normy GMP.

 

 

 

 

 

„Inwazja” pasożytów jest bardziej powszechna niż nam się to wydaje!

 

 

 

Od slumsów krajów trzeciego świata po luksusowe dzielnice apartamentów

 

 

W ludzkim organizmie może zadomowić się wiele różnych pasożytów, od mikroskopijnych rozmiarów, aż po te widoczne gołym okiem.  

 

Niedomyte owoce i warzywa, niestarannie przygotowane jedzenie (surowe, niedogotowane), picie nie przegotowanej wody, ukochane zwierzątko, którego nie odrobaczamy, brak higieny osobistej, podróże zagraniczne, stres, spożywanie pokarmów niewiadomego pochodzenia staje się przyczyną chorób wywołanych przez pasożyty.

 

Zakażenie zależy od sprawnego systemu immunologicznego. Im bardziej upośledzony, mniej sprawny układ tym podatność na choroby pasożytnicze jest większa. Działania leków, w tym antybiotyków, stresu, zmęczenia, złego odżywiania, spożywania konserwantów dochodzi do obciążenia układu immunologicznego i kumulowania się toksyn w organizmie.

 

Nieproszeni goście w organizmie sieją spustoszenie, i wówczas dochodzi do uszczerbku na zdrowiu.

 

  

Coraz więcej jest przypadków zachorowań na choroby pasożytnicze wśród naszych najmłodszych jak alarmują lekarze gabinetów specjalistycznych.

 

Praktycznie wszystkie pasożyty lubią witaminy, mikroelementy, a szczególnie żelazo, hormony, białko, bogato – węglowodanowe produkty, cukier. One zjadają to wszystko i wydzielają toksyny, połykają erytrocyty, osłabiają układ immunologiczny, ale to jeszcze nie wszystko – osiągając określone stadium rozwojowe po prostu blokują układ obronny, niszcząc tym samym tkanki. Narządy wewnętrzne nie mogą wtedy normalnie pracować, tworzy się “błędne koło”: pasożyty obniżają odporność, a to doprowadza do nasilonego rozmnażania pasożytów, wskutek czego aktywują się i zaczynają intensywnie się rozmnażać.

 

Najgorsze, że pasożyty mogą żyć w nas latami, dziesiątki lat, nie dając objawów.Obecność ich w organizmie poczujemy tylko wtedy, gdy będzie ich bardzo dużo.

 

Według danych WHO:

 

W ciągu ostatnich 10 lat różnymi pasożytami zaraziło się ponad 4,5miliarda ludzi. W Europie – co 3 osoba. W USA 85-95 % społeczeństwa.

 

Uczeni twierdzą, że na początku 21 wieku 95% na świecie jest zarażonych pasożytami 99,9% ludzi, którzy mają w domu zwierzęta (nawet gryzonie czy ptaki) są nosicielami pasożytów.

      

Pasożyty są przyczyną 14mln śmiertelnych przypadków na rok. To daje 25% ogólnego wskaźnika śmiertelności.

 

 

 

 


 

Tasiemiec bąblowcowy (Echinococcus granulosus), także bąblowiec –   gatunek tasiemca, groźny pasożyt, w postaci dojrzałej bytujący w jelicie cienkim psowatych, przypadkowo występujący u człowieka, który jest wtedy żywicielem pośrednim.  

 

Morfologia i cykl życiowy

Dojrzały tasiemiec pasożytuje w jelicie cienkim psowatych: psa, wilka, szakala, lisa, rzadziej u innych mięsożernych ssaków (np. kota). Postaci dojrzałe tasiemców są małe, mają od 2,5 do 6 mm długości. Posiadają kulisty skoleks z podwójnym wieńcem 30-36 haczyków. Na strobilę składają sie tylko trzy proglotydy: jałowy, hermafrodytyczny i najdłuższy maciczny. Oderwane proglotydy wydostają się samodzielnie przez odbyt na powierzchnię skóry żywiciela ostatecznego. Jaja znajdujące się w sierści zwierzęcia stanowią źródło inwazji dla żywiciela pośredniego, także dla ludzi. W żołądku lub jelicie żywiciela pośredniego z jaja wydostaje się onkosfera, która czynnie przedostaje się do krążenia i z prądem krwi dostają się do narządów wewnętrznych, głównie drogą żyły wrotnej do wątroby, ale także do płuc, mięśni, kości, mózgu, oka, śledziony, nerek, tkanki podskórnej. W narządzie onkosfera przekształca się w kolejne stadium rozwojowe, jakim jest bąblowiec (echinococcus). Choroba wywoływana przez tasiemca bąblowcowego określana jest dwojako w zależności od żywiciela, u którego występuje: echinokokoza (żywiciel ostateczny) lub hydatidoza (żywiciel pośredni).

 

 


 

Tasiemiec karłowaty (Hymenolepis nana) – należący do tasiemców, kosmopolityczny pasożyt tylnej części jelita cienkiego człowieka. Występuje bardzo często w krajach o klimacie ciepłym i suchym, gdzie infestacja u dzieci może osiągać nawet 10%. W Polsce inwazje tego pasożyta rejestrowane są sporadycznie. Pasożyt ten stanowi rzadki przykład tasiemca, którego rozwój przebiega w ciele jednego żywiciela, wyeliminowany jest żywiciel pośredni. Tasiemiec ten odznacza się wyjątkową dla Cestoda możliwością rozwoju monoksenicznego. Pełny cykl rozwojowy odbywa się w kosmkach i świetle jelita cienkiego człowieka. Do zarażenia dochodzi poprzez zabrudzone kałem ręce, pożywienie lub zabawki.

 

Morfologia

Długość strobili dojrzałych tasiemców waha się w granicach 2-8 cm. Kulisty, mały skoleks uzbrojony jest w pojedynczy wieniec 20-28 małych haków. Na brzegach skoleksu rozmieszczone są 4 przyssawki. Liczba proglotydów waha się od 100 do 800. Charakterystyczną cechą proglotydów jest zawsze większa szerokość niż długość oraz jednostronne położenie zatok płciowych. W członach hermafrodytycznych znajdują się trzy liniowo ułożone jądra, krótka torebka cirrusa, trójpłatowy jajnik położony centralnie i leżący za nim mały zbity żółtnik. Proglotydy maciczne wypełnia workowata macica zawierająca 80-180 lekko owalnych żółtawych jaj o wymiarach 50-53 um x 37-41 um.

 

Cykl rozwojowy

Jaja uwalniają się w jelicie żywiciela przez odrywanie się i pękanie ostatnich członów. Onkosfera, uwolniona z otoczek, w kosmkach jelitowych człowieka przekształca się w następne stadium rozwojowe – cysticerkoid. Przeobrażenie w cysticerkoid we wnętrzu kosmka jelitowego odbywa się w ciągu 93-96 godzin (około 4 doby). W czasie następnych 9-50 godzin cysticerkoid wydostaje się z rozpadającego się kosmka do światła jelita. Cysta otaczająca skoleks odpada w świetle jelita, uwalniając skoleks, który przytwierdza się do błony śluzowej jelita i w ciągu 10-20 dni rozwija się w strobilarną postać tasiemca. Po upływie 30 dni od zarażenia stwierdza się jaja tasiemca w kale. Żywotność postaci dojrzałej trwa kilka tygodni. Inwazja utrzymuje się długo dzięki łatwości odnawiania się populacji pasożytów, głównie w wyniku uproszczenia cyklu rozwojowego poprzez wyeliminowanie żywiciela pośredniego, co sprzyja samozarażeniu. Niekiedy może zachodzić tzw. autoendoinwazja polegająca na przekształceniu się uwolnionych w jelicie onkosfer w cysticerkoidy, a następnie w dojrzałe tasiemce, u tego samego osobnika żywicielskiego. Formą inwazyjną są jaja tasiemca, które trafiają do organizmu człowieka drogą pokarmową. Dzieci zarażają się hymenolepiozą częściej i intensywniej. U osób dorosłych intensywność zarażenia jest zwykle niewielka, a objawy kliniczne skąpe. U dzieci liczba wydalanych z kałem jaj tasiemca ulega okresowym wahaniom, często w zależności od stanu zdrowia dziecka.

 

 

Objawy zarażenia

Osłabienie organizmu związane głównie z niedożywieniem prowadzi zwykle do bardzo intensywnych inwazji objawiających się utratą łaknienia, ubytkiem masy ciała, wymiotami, bólami brzucha oraz niepokojem ruchowym, drgawkami i zaburzeniami snu.

 

 


 

Tasiemiec uzbrojony, soliter (Taenia solium) – jeden z gatunków tasiemców (Cestoda), które pasożytują w przewodach pokarmowych kręgowców, w tym człowieka. W przeciwieństwie do tasiemca nieuzbrojonego posiada on haczyki, za pomocą których przytwierdza się do ściany jelita cienkiego.

 

Jest on obupłciowy. W każdym członie z osobna rozwijają się narządy rozrodcze męskie i żeńskie. Męskie najczęściej rozwijają się nieco wcześniej, aby zmniejszyć ryzyko samozapłodnienia w obrębie jednego proglotydu. Może jednak dochodzić do zapłodnienia pomiędzy członami z przedniej i tylnej części strobil. Najkorzystniejsze jest jednak zapłodnienie pomiędzy członami dwóch różnych tasiemców. Dochodzi wtedy do wymieszania (rekombinacji) materiału genetycznego. Rozwój tasiemców jest złożony, najczęściej występuje kilka pokoleń larwalnych i przynajmniej jeden żywiciel pośredni.

 

Tasiemce mają długie, płaskie ciało, przypominające wyglądem tasiemkę. Są wysoce wyspecjalizowane do pasożytniczego trybu życia. Ciało tasiemca składa się z szeregu powtarzających się segmentów zwanych proglotydami. Każdy taki segment jest kompletną maszyną rozrodczą, wyposażoną w narządy męskie i żeńskie, produkującą do 100 tys. jaj. Przyczyną produkcji tak dużej ilości jaj jest skomplikowany cykl rozwojowy pasożyta. Proglotydy najdalej odsunięte od główki, zwane macicznymi, zawierają dojrzałe jaja. Segmenty te odrywają się kolejno od ciała tasiemca i wraz z kałem opuszczają organizm żywiciela ostatecznego. Długość dorosłego pasożyta może wynosić do 4 metrów.

Cykl rozwojowy

Jest prawie taki sam jak u tasiemca nieuzbrojonego z tym wyjątkiem, że żywicielem pośrednim tasiemca uzbrojonego jest świnia i jego larwa cysticerkus posiada na skoleksie dodatkowy wieniec haczyków. W związku z tym tasiemcem uzbrojonym można się zarazić zjadając niedogotowaną wieprzowinę, pochodzącą od zakażonej świni.

Oprócz przewodu pokarmowego tasiemiec uzbrojony może się osadzić w mięśniach i narządach wewnętrznych człowieka jako larwa wągier. Szczególnie niebezpieczne są przypadki osadzenia larwy w mózgu, uciskając go może ona wywoływać objawy podobne do padaczki.

 

 


 

Tasiemiec nieuzbrojony (Taenia saginata) - pasożyt człowieka i bydła z rodzaju tasiemców. Tasiemiec składa się z 2000 proglotydów. Rozmnaża się wyłącznie u człowieka żywiciel ostateczny. Najczęściej spotykany tasiemiec w Polsce (u 0,5 do 1% ludzi). Występuje także w innych krajach Europy Wschodniej, Filipinach, Ameryce Centralnej i Południowej.

  • Umiejscowienie: jelito cienkie człowieka
  • Rozmiary: 4 do 12 m długości, 8-10 mm średnicy
  • Posiada 4 przyssawki na skoleksie, za pomocą których przytwierdza się do ściany jelita

Nie posiada przewodu pokarmowego, dzięki czemu energię potrzebną do strawienia pokarmu wykorzystuje do rozrodu. Nie potrzebuje przewodu pokarmowego, ponieważ żyje w jelitach, gdzie znajduje się przetworzony pokarm w postaci mleczka pokarmowego. W członach macicznych silnie rozgałęziona macica nawet do 52 odgałęzień. Różni się od tasiemca uzbrojonego między innymi tym, że nie posiada haczyków. Zamrażanie mięsa do -10°C zabija larwy pasożyta po ok. pięciu dniach, ale wytrzymują one temperaturę nawet 45°C.

 

Cykl rozwojowy

1. Zapłodnione jaja magazynowane są w macicy tasiemca. Tam rozwijają się z nich kuliste larwy pierwszego stadium - onkosfery.
2. Wypełnione jajami człony tasiemca są wydalane wraz z kałem z organizmu żywiciela ostatecznego (człowieka
3. Jaja są zjadane przez żywiciela pośredniego (bydło).
4. W jelicie krowy onkosfery uwalniają się z otoczek i wnikają do błony śluzowej jelita.
5. Larwy przedostają się przez ścianki jelita do naczyń krwionośnych i wędruje wraz z krwią najczęściej do mięśni, rzadziej wątroby, płuc, nerek lub opon mózgowych.
6. Onkosfera przekształca się w następne stadium larwalne - wągry (cysticerkus). Wygląd Cysticerkus - jest pęcherzykiem w wpuklonym do wnętrza skoleksem tasiemca. Skoleks przyjmuje kształt tasiemca nieuzbrojonego tzn. nie jest wyposażony w żadne haczyki, ani ryjek. Rośnie zazwyczaj do rozmiarów 10 mm, ale istnieją przesłania mówiące o występowaniu form wielkości nawet do jaja kurzego.
7. W przypadku zjedzenia zarażonego mięsa (np. surowej lub półsurowej wołowiny), wągry wynicowują się w jelicie czczym i przekształcają się w postaci dojrzałe (u człowieka żyje z reguły tylko jeden osobnik).

 


 

Fasciolopsis buski – gatunek pasożytniczej przywry, największej spotykanej u człowieka; dorosłe osobniki osiągają 7,5 cm długości. Choroba pasożytnicza wywoływana przez Fasciolopsis buski to fasciolopsoza (fasciolopsidosis)

 

Pasożyt jest rozpowszechniony na Dalekim Wschodzie i subkontynencie Indyjskim. Zachorowania na fasciolopsozę spotyka się w rejonach, w których ludzie hodują świnie i spożywają surowe rośliny wodne (orzechy i kasztany wodne).

 

Cykl życiowy

Pierwszym żywicielem pasożyta są ślimaki wodne Segmentina nitidella, Segmentina hemisphaerula, Hippeutis schmackerie, Gyraulus, Lymnaea, Pila, Planorbis (Indoplanorbis) i Zebrina, które ulegają zarażeniu gdy do ich organizmu dostaną się miracidia przywry. W ślimaku przywra przechodzi kolejne stadia rozwojowe (sporocysta, redia, cerkaria) po czym opuszcza go i osadza się na wodnych roślinach, często na orzechach Trapa natans i kasztanach wodnych Eliorachis tuberosa. Tam przeobraża się w metacerkarię, która jest przypadkowo zjadana przez świnię albo człowieka. Istnieje możliwość zarażenia się przywrą przez picie wody z metacerkariami, ponieważ mogą one znajdować się na jej powierzchni. W przewodzie pokarmowym larwa przyczepia się do ściany jelita czczego lub dwunastnicy i osiąga dojrzałość. Długość życia dorosłego osobnika Fasciolopis buski wynosi około roku[7]. Jaja przywry wydostają się z kałem; jeśli dostaną się do zbiornika wodnego, cykl pasożyta zamyka się.

 

Objawy i przebieg
Większość zarażeń przebiega łagodnie i bez objawów klinicznych. Intensywna infestacja Fasciolopsis buski prowadzi do owrzodzenia błony śluzowej jelita cienkiego, zaburzeń wchłaniania, biegunek, toksemii i odczynów alergicznych. Fasciolopsoza może prowadzić do śmierci człowieka w objawach wyniszczenia i hipoproteinemii, przebiegającej z nasilonymi i uogólnionymi obrzękami (anasarca) oraz wodobrzuszem.
Rozpoznanie

Rozpoznanie choroby stawiane jest na podstawie stwierdzenia jaj pasożyta (rzadziej dorosłych osobników) w kale (badanie koproskopowe) lub wymiocinach chorych. Jaja są elipsoidalne, z cienką błoną i zazwyczaj słabo zaznaczonym wieczkiem (operculum). Wielkość jaj waha się w granicach 130-159 na 78-98 µm. Nie jest możliwe rozróżnienie jaj Fasciolopis buski od motylicy wątrobowej

Epidemiologia
Szacuje się, że na całym świecie zarażonych tą przywrą może być 10 milionów ludzi. Stwierdzono obszary, w których częstość infestacji Fasciolopis buski jest bardzo wysoka i wynosi 7,1% miejscowej ludności.

 

 


 

Glista ludzka (łac. Ascaris lumbricoides hominis) - pasożyt ludzki z rodzaju Ascaris.

Osiąga około 20-60 cm długości. Ma obły kształt ciała o barwie bladoróżowej. Wzdłuż ciała biegną cztery podłużne linie. Linia grzbietowa i brzuszna są cienkie i białe, a linie boczne brunatne i grubsze. Otwór gębowy otoczony jest trzema wargami: wargą grzbietową i dwiema wargami przybrzusznymi. Wargi służą za narząd czepny i wyposażone

są w brodawki wargowe, które spełniają rolę narządów dotyku. Około 2 mm od przedniego końca ciała znajduje się na stronie brzusznej otwór wydalniczy. Mniej więcej w tej samej odległości od tylnego końca ciała, również na stronie brzusznej, mieści się otwór odbytowy. U samców nazywany jest otworem stekowym, ponieważ spełnia też funkcję otworu płciowego. Układ płciowy samicy uchodzi na zewnątrz odrębnym otworem płciowym - szparą sromową. Wór skórno-mięśniowy złożony jest z elastycznego oskórka (cuticula), który składa się z kilku warstw różniących się ułożeniem włókienek. Pod oskórkiem leży naskórek (hypodermis) o charakterze syncytium. Oskórek i naskórek tworzą razem skórę, pod którą znajduje się warstwa mięśni podłużnych. Mięśnie rozdzielone są za pomocą wałków hypodermalnych na cztery pasma, z których dwa leżą na stronie grzbietowej, a dwa na brzusznej.

Otwór gębowy prowadzi do silnie umięśnionej gardzieli, wysłanej grubą warstwą oskórka i mającej w przekroju poprzecznym kształt trójkąta. Gardziel prowadzi do jelita środkowego, które przechodzi w jelito proste, uchodzące na zewnątrz otworem odbytowym. Układ wydalniczy zbudowany jest z trzech ogromnych komórek. Dwa podłużne kanały biegnące po środku wałków hypodermalnych zbiegają się na przodzie we wspólny przewód wyprowadzający. Układ nerwowy złożony jest z pierścienia nerwowego otaczającego gardziel, 6 powrózków nerwowych odchodzących ku przodowi od pierścienia okołogardzielowego i 8 pni nerwowych odchodzących od tego pierścienia ku tyłowi.

Glista ludzka jest rozdzielnopłciowa, samice mogą mieć do 40 cm długości i są dłuższe od samców, których długość zawiera się w granicach 10-32 cm. W ten sposób można odróżnić samicę od samca. Narządy rozrodcze samca są nieparzyste - jądro, nasieniowód i przewód wytryskowy, a samicy parzyste - dwa jajniki, dwa jajowody i dwie macice, łączące się we wspólną pochwę.

Choroba wywoływana przez glistę ludzką nosi nazwę glistnicy.

 

Cykl rozwojowy

Dorosłe samice żyją w jelicie cienkim. Składają dziennie do 200 tysięcy jaj, które z kałem żywiciela wydostają się na zewnątrz. Po kilku tygodniach w jajach rozwijają się larwy i w takiej postaci czekają na połknięcie przez żywiciela. Ponieważ glista jest pasożytem monoksenicznym (występują tylko u jednego żywiciela), kolejnym żywicielem jest również człowiek. W jelicie człowieka larwy wydostają się z osłon jajowych. Uwolnione larwy przez ścianki jelita przedostają się do naczyń krwionośnych i rozpoczynają wędrówkę do płuc. Jest to konieczne, ponieważ do dalszego rozwoju potrzebują tlenu. Docierają więc do pęcherzyków płucnych. Tam dwukrotnie linieją. Po osiągnięciu 2 mm długości zaczynają wędrówkę w górę przez oskrzeliki, oskrzela, krtań do tchawicy, skąd odruchowo przełknięte, dostają się do żołądka i stąd do jelita. Tu dorastają. Po ok. 2 miesiącach od zakażenia zaczynają w jelicie rozmnażać się płciowo. Choroba spowodowana przez glisty nosi nazwę glistnicy i objawia się najczęściej ogólnym osłabieniem, zawrotami głowy, obrzękami twarzy, nadmierną pobudliwością chorego i reakcjami alergicznymi. Gdy zakażenie jest masowe, może dochodzić do całkowitego braku drożności jelit. Glistą można się zarazić jedząc niedomyte warzywa, które były nawożone ludzkimi fekaliami, lub pijąc zanieczyszczoną wodę (np. w czasie kąpieli w jeziorze, rzadziej basenie).

 

 


 

Tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale) - pasożyt człowieka należący do typu nicieni. Dorosły osobnik ma niespełna 2 cm długości i ciało jasnoróżowego koloru. Żyje w dwunastnicy.

 

Do zakażenia dochodzi przez połknięcie jaj znajdujących się w zanieczyszczonej wodzie lub na niedomytych owocach i warzywach. Larwy mogą aktywnie wwiercać się przez skórę do naczyń krwionośnych, np. przez skórę stóp osób chodzących boso.

Żywi się nabłonkiem dwunastnicy i wysysaną ze ściany dwunastnicy krwią; wywołuje niedokrwistość. Niekiedy przy długotrwałym i znacznym zarażeniu może powodować śmierć. Występuje w strefie subtropikalnej, bardzo rzadko w południowej Europie

Choroba przez niego wywoływana nazywana jest ancylostomozą, rzadziej ancylostomiozą lub ancylostamatozą.

Dawniej choroba często dotykała górników, stąd czasem używana nazwa choroby: "choroba górników" lub " blednica egipska ".

 

Stwierdzono, iż osoby z łagodnym zakażeniem tęgoryjcem rzadziej przejawiają objawy niektórych chorób autoimmunologicznych, takich jak alergie, astma czy Choroba Leśniowskiego-Crohna. W kilku ośrodkach (np University of Nottingham, University of Iowa) prowadzone są badania nad wywołaniem kontrolowanej infekcji tęgoryjcem w celach terapeutycznych.

 

 


 

 

 

Włosień kręty (Trichinella spiralis) należy do nicieni. Jest jednym z najgroźniejszych pasożytów człowieka - wywołuje chorobę włośnicę (trychinozę), która może mieć ciężki przebieg, kończący się niekiedy śmiercią.

 

 

Cykl rozwojowy

Należy do pasożytów poliksenicznych (wielodomowych) tzn. może występować u różnych gatunków mięsożernych lub wszystkożernych (świnia, lis, kot, niedźwiedź, wilk, szczur czy człowiek).

 

Zakażenie następuje po zjedzeniu zakażonego mięsa świni lub dzika albo jego przetworów zawierających inwazyjne larwy włośnia krętego, nie poddanych odpowiedniej obróbce termicznej. Gotowanie kilograma mięsa w całości musi trwać ponad pół godziny, aby zginęły wszystkie larwy. W żołądku człowieka, pod wpływem enzymów trawiennych, otorbione larwy (znajdujące się wcześniej w mięśniach zwierzęcia) wydostają się z otoczek, a następnie przedostają się do jelita cienkiego gdzie wgryzają się w ścianki. Tam w ciągu 48-72 godzin osiągają dojrzałość płciową i kopulują. Samice rodzą żywe larwy, każda samica około 1500. Z węzłów chłonnych larwy dostają się do krwi, a wraz z nią do mięśni poprzecznie prążkowanych. Po wniknięciu do włókna mięśniowego zwijają się spiralnie i otorbiają. Niektóre giną, inne zachowują zdolność do zarażania nawet przez kilkadziesiąt lat (nawet 50). Te, które przetrwają mogą powodować poważne zaburzenia w organizmie, a nawet prowadzić do śmierci.

Zapobieganie zakażeniu

  • spożywanie mięsa pochodzącego z pewnego źródła, które było poddane badaniu poubojowemu na obecność larw włośni, kupowane w sklepach
  • wystrzeganie się wyrobów z dziczyzny niewiadomego pochodzenia
  • unikanie mięsa i jego przetworów niedogotowanych oraz półsurowych wędlin np. metka, biała kiełbasa z nieznanego źródła.

 

 


 

Węgorczyca (strongyloidoza, łac. strongyloidosis, ang. strongyloidiasis) – choroba pasożytnicza wywołana przez nicienia węgorka jelitowego (Strongyloides stercoralis), który cały cykl rozwojowy może odbyć w organizmie człowieka, może więc wskutek autozakażenia doprowadzać do wieloletniego przebiegu choroby.

 

Larwy mogą żyć w glebie jako larwy filariopodobne. Do organizmu człowieka mogą wnikać poprzez skórę lub błony śluzowe. Następnie drogą krwi przedostają się do płuc, następnie przez oskrzela do jamy ustnej. Następnie po połknięciu, przedostają się do jelita cienkiego, gdzie dojrzewają. Samice wytwarzają na drodze partenogenezy jaja, z których powstają larwy rabditopodobne, które bądź zostają wydalone z kałem na zewnątrz lub przez błonę śluzową okrężnicy lub skórę okolicy odbytu, mogą ponownie przedostać się do krwi i powtórzyć swój cykl życiowy.

 

 

Objawy i przebieg

Niepowikłana węgorczyca ma przebieg bezobjawowy lub przebiega z bólami brzucha i objawami skórnymi, które są najbardziej charakterystyczne dla tej choroby. W skórze, wzdłuż drogi wędrówki larw, pojawiają się linijne, rumieniowe, swędzące zmiany, szerzące się z szybkością 10 cm/godzinę. W przypadkach powikłanych występują: biegunka, wymioty, nudności, zapalenie jelita grubego, objawy krwawienia z przewodu pokarmowego. Wszystkie one mogą prowadzić do utraty masy ciała i wyniszczenia. Objawy ze strony układu oddechowego są rzadkie. U osób z obniżoną odpornością może doprowadzić do śmierci .

 

Rozpoznanie

Jeśli nie obserwuje się charakterystycznych objawów skórnych na obszarze endemicznym, podejrzenie choroby może sugerować występowanie znacznej eozynofilii. Ostateczne rozpoznanie może postawić po stwierdzeniu larw (jaja nie występują wskutek wewnątrzjelitowego rozwoju larw rabditopodobnych) w kale. Larwy filariopodobne mogą być stwierdzone w bioptatach z dwunastnicy lub jelit, a w przypadku masywnych infekcji, także w ślinie, popłuczynach oskrzelowo-pęcherzykowych. Istnieją też metody immunoenzymatyczne wykrywające przeciwciała przeciwko antygenom węgorka.

 

 

 


 

 

Owsik ludzki (Enterobius vermicularis, syn. Oxyuris vermicularis, w okresie oświecenia owsiki nazywano rupiami) jest robakiem pasożytniczym należącym do typu nicieni barwy białawej. Osiąga rozmiary: samica ok. 1 cm, a samiec 3 milimetrów. Pasożytuje on wyłącznie w organizmie człowieka, w jego jelicie grubym, wyrostku robaczkowym oraz końcowym odcinku jelita cienkiego. Żywi się wyssaną treścią oraz substancjami zawartymi w treści jelitowej. Samice żyją około 4 tygodni, a samce giną zaraz po zaplemnieniu.

 

W końcowym okresie życia w okolicy okołoodbytniczej samica składa 8000-12000 jaj, zawierających larwy pasożyta. W ciągu 4-8 godzin larwy osiągają zdolność inwazyjną.

 

Enterobius vermicularis wywołuje chorobę zwaną owsicą. Przebieg owsicy zależy od liczby pasożytów i odporności żywiciela. Chore dzieci z powodu silnego swędzenia w okolicy odbytu źle sypiają. Owsicy towarzyszą m.in. bóle brzucha, zaburzenia wypróżniania, nudności, zapalenie skóry, wysypka. Przy nasilonej infestacji, owsica może doprowadzić do poważnych zahamowań rozwoju fizycznego i psychicznego. Powszechny we wszystkich strefach klimatycznych, lecz najliczniejszy w klimacie umiarkowanym.

 

 


 

Włosogłówka (Trichuris trichiura syn. Trichocephalus trichiurus) - pasożyt jelita ślepego, rzadziej grubego. Nicień o nitkowatym ciele o długości ok. 30-50 mm. Przednia część ciała znacznie cieńsza od tylnej. Głównie żywi się krwią, wnikając w śluzówkę jelita przednią częścią. Może wywoływać anemie. Można się zarazić tak samo jak glistą ludzką, poprzez wypicie zanieczyszczonej wody, w której mogą znajdować się jej jaja, niedomytych owoców lub warzyw. Charakterystyczne jaja opatrzone są czopami na obu końcach.

 

Następstwem uszkodzenia nabłonka jelita grubego są zakażenia bakteryjne i stany zapalne. Podczas zakażenia na skórze pojawiają się swędzące wysypki. Objawy są słabo zaznaczone. Ze strony przewodu pokarmowego obserwuje się bóle brzucha, nudności, biegunki lub zaparcia. Chorzy wykazują nerwowość i cierpią na bezsenność przy równoczesnym występowaniu ogólnego osłabienia. Eozynofilia, niedokrwistość.
 

Cykl rozwojowy

Samica składa około 3 tys. jaj. Jaja wydostają się wraz z kałem do wody lub gleby, gdzie dojrzewają w ciągu kilku tygodni. Zakażenie następuje przez spożycie pokarmu lub wody zanieczyszczonej jajami. Jaja w przewodzie pokarmowym (jelito cienkie kręte) żywiciela uwalniają larwy. Dojrzewają w ciągu miesiąca, po czym przedostają się do jelita grubego.

 

 


 

Balantidioza – to choroba zakaźna, rozwijająca się w wyniku zakażenia pierwotniakiem Balantidium coli.

Pierwotniak ten jest szeroko rozpowszechniony i zakażenie typowo występuje u świń, które zarówno są rezerwuarem jak i gospodarzem pasożyta. Do zakażenia człowieka dochodzi drogą oralną, poprzez spożycie pożywienia lub wody skażonych świńskim kałem, który zawiera cysty Balantidium coli. Opisywano również zakażenia drogą bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną.

 

Cykl życiowy

Połknięte cysty uwalniają trofozoity, które przebywają i namnażają się w świetle jelita grubego, powodując jej naciek zapalny z ogniskową martwicą i wytworzeniem owrzodzeń. U większości chorych przebiega to bezobjawowo, jednak u niektórych pojawia się biegunka – główny objaw choroby. Choroba bardzo rzadko przebiega z objawami krwawienia z przewodu pokarmowego, który może imitować czerwonkę. Nigdy w przebiegu balantidiozy nie dochodzi do zajęcia drogą krwi innych narządów (jak ma to miejsce w pełzakowicy).

 

 


 

 

Pełzakowica, inaczej ameboza (łac. amoebosis, entamoebosis) – pasożytnicza choroba inwazyjna przewodu pokarmowego wywoływana przez pierwotniaka z rodziny EntamoebidaeEntamoeba histolytica. Choroba może mieć różny przebieg – od zakażenia bezobjawowego, poprzez zakażenie z różnie nasilonymi objawami klinicznymi (od łagodnej biegunki do dyzenterii), choroba przewlekła z przemiennymi okresami remisji i zaostrzeń, do postaci pozajelitowej z tworzeniem ropni. Nieleczona pełzakowica (szczególnie ostra postać jelitowa) może skończyć się zgonem.

 

Droga zakażenia

Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą pokarmową, poprzez połknięcie cyst pierwotniaka wraz z pożywieniem. Cysty Entamoeba histolyticum są oporne na stężenie chloru stosowanego w sieciach wodociągowych, stosunkowo długo mogą pozostawać na powierzchni owoców i warzyw jedzonych w postaci surowej. Mimo, iż pasożyt ten występuje na terenie całej kuli ziemskiej, szczególnie narażone na zakażenie są osoby podróżujące do obszarów endemicznych, czyli strefy tropikalnej oraz subtropikalnej.

 

Postacie choroby

  • Bezobjawowe przewlekłe wydalanie cyst z kałem
  • Ostra pełzakowica jelitowa (czerwonka amebowa) – charakteryzująca się kolkowymi bólami brzucha, biegunką z dużą ilością śluzu oraz krwią w kale, nudnościami, wzdęciami oraz podwyższoną temperaturą ciała. Ze strony jamy brzusznej można zidentyfikować szeroki wachlarz objawów: od niewielkiej tkliwości do bardzo nasilonych bólów z objawami ogólnej toksemii. W morfologii krwi stwierdza się leukocytozę.
  • Przewlekła pełzakowica jelitowa – przypomina chorobę zapalną jelit manifestującą się okresową biegunką z domieszką krwi i śluzu, objawami nadwrażliwości jelit, chudnięciem, niedokrwistością, stanami podgorączkowymi.
  • Amoeboma (ziarniniaki w kątnicy, pełzakowy guz okrężnicy) – powstaje na tle przewlekłego pełzakowego zapalenia błony śluzowej. Może powodować niedrożność kątnicy, a w badaniach (fizykalnym i radiologicznym) dawać obraz podobny do raka kątnicy.
  • Ropień pełzakowy- powstaje jako ropień przerzutowy z jelita grubego. Może wystąpić mimo braku wcześniejszych objawów jelitowych. Najczęściej tworzy się w wątrobie. Może wystąpić także w opłucnej, osierdziu, wszczepić się w uszkodzoną skórę brzucha lub krocza. Objawy to ból lub uczucie ucisku w okolicy ropnia, gorączka, dreszcze, osłabienie i utrata masy ciała.

 

 


 

 

Przywry (Trematoda) - gromada pasożytniczych płazińców o ciele płaskim, nieczłonowanym, opatrzonym przyssawkami: gębową i brzuszną.

Do najgroźniejszych przywr należą: motylica wątrobowa (Fasciola haepatica), motyliczka (Dicrocoelium lanceatum), pasożytujące w przewodach żółciowych przeżuwaczy, królików, świń i człowieka, oraz przywry pasożytujące we krwi, których postacie dorosłe żyją w naczyniach krwionośnych pęcherza moczowego i jamy brzusznej człowieka (bilharcjoza). Obecnośc przyrw w drogach żółciowych, jelicie grubym lub pęcherzu moczowym jest znaczącą przyczyną zachorowań na nowotwory tych narządów [1].

Przywry dzielimy na dwie podgromady:

  • Przywry wnętrzniaki - Digenea - zwane też przywrami digenetycznymi
  • Przywry zewnętrzniaki - Monogenea - zwane też przywrami monogenetycznymi

 

 

 


 

 

Motyliczka wątrobowa (Dicrocoelium dendriticum) – pasożytnicza przywra. Wywołuje dikroceliozę. U żywiciela ostatecznego żyje w przewodach żółciowych. Zwykle nie atakuje człowieka (spowodowane jest to miejscem otorbienia metacerkarii pasożyta - w odwłoku mrówek. Aczkolwiek odnotowano przypadki zarażenia człowieka)

 

Budowa zewnętrzna

Osiąga do około 4–12 mm długości i 1,5–3 mm szerokości. Ciało spłaszczone, lancetowate, najszersze w tylnej części. Posiada dwa nieuzbrojone (bez haczyków) narządy czepne: przyssawki – gębową i brzuszną, przy czym ta druga jest większa.

Budowa wewnętrzna

Przyssawka gębowa znajduje się w sąsiedztwie otworu gębowego prowadzącego do umięśnionej gardzieli, a następnie do przełyku rozdzielającego się przed przyssawką brzuszną na dwie proste gałęzie. Nie występuje otwór odbytowy. W tylnej części ciała znajduje się ujście przewodu wydalniczego.

Zwierzęta te są obojnakami. Każdy osobnik posiada jądra (prawie okrągłe, za przyssawką brzuszną), nasieniowody, jajnik (kulisty za jądrami), jajowody, gruczoły żółtnikowe, przewody żółtkowe, macicę (nierozgałęzioną, tworzącą sploty).

 

Cykl życiowy

Żywiciel pośredni – ślimak lądowy
Wektor – mrówki
Żywiciel ostateczny – przeżuwacze

 

Ślimak zaraża się, zjadając jaja zawierające miracidium. W jego jelicie larwa wykluwa się i wędruje do wątrobotrzustki, gdzie przekształca się w sporocystę. Sporocysta rozmnaża się partenogenetycznie, dając kolejne pokolenie sporocyst, a potem cerkarie. Cerkarie dostają się do jamy płaszczowej ślimaka (z rodzajów: Cionella w Ameryce Północnej, Helicella i Zebrina w Europie), a następnie są usuwane z jego organizmu ze śluzem. Są zjadane razem z roślinami, na których się osadzą, przez mrówki (Formica fusca, F. gagates, F. rufibarbis)[2]. W organizmach mrówek jedna cerkaria wędruje w stronę mózgu, przekształca się w metacerkarię i tworzy cystę w zwoju podprzełykowym[3]. Wpływa na zachowanie mrówki, powodując, że wieczorem, kiedy inne mrówki wracają do mrowiska, ta zarażona wchodzi na liście roślin polnych (lub traw) co zwiększa szansę na zjedzenie przez żywiciela ostatecznego. W ciągu dnia mrówka powraca do normalnego behawioru. W postaci metacerkarii są zjadane razem z trawą przez przeżuwacze. Osiedlają się w ich przewodach żółciowych. Są obojnakami, po zapłodnieniu krzyżowym składają jaja.